ฉันนั่งขัดสมาธิมองข้อเท้าที่ครั้งหนึ่งเคยว่างเปล่า
เป็นข้อเท้าที่เคยเดินทางบุกป่าข้ามเขาไปในดินแดนแปลกถิ่นห่างไกล 
เสาะหาเงาของตนเองที่พลัดหลงกันตั้งแต่เริ่มรู้ความ
เป็นข้อเท้าที่หวงแหนอิสระเสรีเสียยิ่งกว่าจะหันมองรองเท้าดี ๆ สักคู่

จนวันหนึ่งมันถูกสวมไว้ด้วยสร้อยข้อเท้าเส้นนี้

การเดินทางจึงได้สิ้นสุดลง
อิสระเสรีที่เคยหวงแหนกลับยอมสยบอยู่ในวงล้อมแห่งหัวใจทองเหลืองเล็ก ๆ
ข้อเท้านี้ไม่เคยอีกเลยที่จะรุกล้ำดินแดนใด
นอกเสียจากอาณาจักรแห่งเส้นเชือกที่ถักร้อยกระดิ่งทองเหลืองไว้

ฉันนั่งมองข้อเท้าขณะสร้อยกระดิ่งส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง

ช่างคล้ายข้อเท้าของนักบวชในอารามวิเวก
มีเพียงเสียงกระดิ่งน้อยคอยเตือนถึงความสงัดแห่งนิวรณ์

ช่างคล้ายข้อเท้าของนักโทษอุกฉกรรจ์
ที่มีโซ่ตรวนคอยเตือนถึงความผิดอันได้กระทำ

กระดิ่งทองเหลืองรูปหัวใจสะท้อนเงาวาว
ฉันยังอยู่ที่นี่..อยู่ในพันธนาการแห่งสร้อยหัวใจเส้นนี้

เธอผู้เป็นเจ้าของสร้อยเล่า…ไปอยู่เสียที่ใด?

…

ฉันลืมตาตื่นอยู่ในท่ามความมืดมนอนธกาล
เหมือนนกเถื่อนที่ไม่อาจหาทางคืนกลับรังหลงบินวนอยู่ในดินแดนแปลกหน้า
ดวงตาฉันเบิกโพลงทั้งที่ควรเป็นเวลาพริ้มหลับพักผ่อน
ถ้อยคำทั้งหลายหมุนวนอยู่ในห้วงสำนึกเหมือนคลื่นน้ำในลูกแก้วที่พลิกไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
วนเวียนอยู่เช่นนั้นไม่อาจหาทางออกได้เลย

คนดีของฉัน..

ครั้งหนึ่งฉันเคยเห็น ‘ความรัก’ เป็นเช่นโคมทองนำทางชีวิต
ต้องการใครสักคนที่ประกายตากล่าวถ้อยคำที่ล้วนเป็นคำปลอบประโลม
ริมฝีปากพร้อมหยิบยื่นรอยยิ้มยามโลกแล้งไร้ไม่อาจหาแม้ซากอภิรมย์
ใครสักคนที่พร้อมเคียงฝากรอยเท้าไว้บนหนทางแห่งกาลเวลาร่วมกัน

ฉันผ่านห้วงเวลาเช่นนั้นมา…คนดี

ห้วงเวลาที่ ‘ความรัก’ หาได้เป็นผู้นำทาง
กลับกลายเป็น ‘ครู’
ครูที่คอยตักเตือนด้วยการโบยตี
ชี้นำชีวิตโดยการอบรมสั่งสอนที่ล้วนถ้อยคำเสียดเย้ยถากถาง
หรือกระทั่งทิ่มแทงทำร้ายใจ

ห้วงเวลาที่ ‘ความรัก’หาได้เป็นผู้นำทาง
กลับกลายเป็น ‘กรง’
กรงที่ประกอบขึ้นจากเยื่อใยอาทรแห่งความไม่เข้าใจ
ให้อิสระโบยบินไปโดยการคุมขัง
หยิบยื่นอาหารด้วยหัตถ์แห่งความขัดแย้ง

ถึงเวลานี้ฉันจะบอกเธออย่างไร?

ดั่งเช่นเถาวัลย์ที่ไม่อาจเอ่ยปากพรอดพร่ำยามกอดกระหวัดรัดไทรใหญ่
หรือสายน้ำเอื่อยไหลที่หาได้กล่าวถ้อยคำใดต่อโขดหินยามห้อมล้อมสัมผัส

แต่เธอรับรุ้ใช่ไหม?

ว่าเถาวัลย์นั้นไม่เคยทอดไกลไปจากต้นไทร
และสายน้ำยังคงนำความชุ่มเย็นมาประโลมโขดหินอยู่เสมอมา

ฉันได้แต่หวังว่า…
เธอรับรู้…
…

ฉันรื้อค้นตะกร้าหวายใบเก่า
เรื่องราวของเราถูกซุกเก็บอยู่ในนั้น
เศษชิ้นส่วนความทรงจำซ้อนทับไล่เรียงเพิ่มขึ้นตามจำนวนวันเวลา

หลอดโลชั่นเหลือใช้..ที่ฉันเคยบ่นแล้วบ่นอีกว่าเธอใช้ฟุ่มเฟือย
แปรงไม้ที่เธอเคยใช้หวีผมให้..
ปฏิทินตั้งโต๊ะปีเก่า ๆ…มีลายมือยุกยิกเขียนโน่นเขียนนี่เต็มไปหมด
บัตรเชิญและของชำร่วยงานแต่งเพื่อน ๆ…
…
ข้างล่างมีอะไรอีกนะ?

ฉันหยิบเศษความทรงจำชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกมา
วันเวลาย้อนกลับไปหาอรุณแห่งเรา

ความทรงจำที่ฉันทำหายอยู่นี่เอง!

กลิ่นหอมของเสื้อผ้าหลังซักเป็นกลิ่นน้ำยาอะไรต่อมิอะไรที่เธอใช้เวลาอยู่หน้าชั้นวางสินค้าเป็นนาน เลือกแล้วเลือกอีกจนฉันรำคาญ
ชุดทำงานรีดเรียบที่เธอไม่ยอมจ้างรีด เธอบอกเขารีดไม่เรียบร้อย ฉันว่าเธอขี้เหนียว
รสข้าวต้มกุ้ยกับหลากหลายที่เธอหิ้วมาฝากหลังเลิกงานฉันกินอย่างมูมมาม เธอนั่งมองแล้วยิ้ม
คำขอโทษครั้งที่พันแปดร้อย แล้วตามมาด้วย..พันแปดร้อยหนึ่ง!
…
ฉันเก็บชิ้นส่วนความทรงจำคืนกลับลงตะกร้า
ปิดฝา
เธอนั่งยิ้มอยู่ตรงหน้า
เป็นรอยยิ้มเริงร่าเหมือนคืนวันเก่า
ก่อนเลือนหายไป…

….
picture : www.singburi.go.th

คนดีของฉัน…
หัวใจของฉัน…ตะโกนก้องไปในความเงียบงัน

กี่นานมาแล้ว
กับความอ้างว้าง…ร้างไร้
ช่างไม่ต่างอะไร…กับทะเลทรายแล้ง….
ที่หล่อเลี้ยงลมหายใจ…ด้วยไอแดดระอุร้อน…

กี่คราแล้ว….
กับลำคอแห้งผาก…
แต่ละถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ย…
กลับบาดรอยแผลลึก…ลงในริ้วใจ
จนลิ่มเลือดแห่งความโศกเศร้า…หยดไหล

กี่ความเหงา…ที่คอยรุมเร้า
ให้ตะโกนร้องออกไป….สู่ดวงดาวบนฟากฟ้า
ด้วยเพียงหวังว่า…สักวันคงมีสัญญาณตอบกลับมา

คนดีของฉัน
หัวใจของฉัน…ตะโกนก้องไปในความเงียบงัน

มีเพียงหัวใจ ที่เต้นในจังหวะเดียวกันเท่านั้น….
..จึงจะได้ยิน….

…
picture : tcbspecialties.com

ฉันหยิบ postcard ขึ้นมาอ่าน
อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า…
ราวกำลังรื่นกลิ่นดอกไม้อักษรที่ไม่เคยโรยรา
กรุ่นหอมยังคงรวยรินอยู่อย่างนั้น
ทุกถ้อยคำที่เรียงร้อย…ราวบทกวีจากแดนฝัน

หลายครั้งที่เผลอหลับไป…
ลืมตาตื่นขึ้นมา postcard ยังวางบนอกแนบอยู่ข้างใจ

วันแล้ววันเล่า…
ฉันเฝ้าอ่านอยู่อย่างนั้น

ตัวเลขบนปฏิทินเคลื่อนไป
แต่ตัวเลขตรงมุม poscard กลับไม่เคยเปลี่ยน
…ไม่เคยเปลี่ยนเลย…

…
picture : www.wakefield.org

ช่างไม่ต่างอะไรกับจดหมายในขวดแก้ว
ที่ล่องลอยฝ่าคลื่นลมในท้องทะเลสีครามเวิ้งว้าง

ฉันเขียนจดหมายขึ้นมา
ฝากไว้กับสายใยแก้วหมื่นแสนล้านเส้นสาย
ด้วยหวังเลื่อนลอยว่า…คงมีสักวัน
คำนึงอักษรเหล่านี้จะถูกพบเจอโดยเธอผู้เป็นที่รัก

…
picture : bestmlmbusiness.com

เหมือนข้อมือของเรา
ภูกผูกโยงด้วยไหมใยเล็ก ๆ เส้นหนึ่ง

ผ่านวันคืน…ผ่านเรื่องราว…
ผ่านเสียงหัวเราะ…ผ่านเสียงสะอื้นไห้…

ฉันมองดูข้อมือ…

รอยยับย่นบนผิวหนังเป็นร่องลึกชัดเจนขึ้นทุกที
แต่ไหมเส้นนั้น…
กลับยิ่งสดใส…เป็นประกาย
โยงใยถึงใครอีกคน…ที่ขอบฟ้า…

…

เธอคงจะสัมผัสได้….

๒.
แสงอบอุ่นของอาทิตย์อัสดงนั้นนุ่มนวลเหลือเกิน
น่าหลงใหล…ชวนมอง…รู้แน่ว่าไม่ทำร้ายผิวกายให้แสบร้อน

ยามเมื่อเธอนั่งมองอาทิตย์ลับขอบฟ้า
ช่วงเวลาแสนสุขนั้น…สั้นนัก

ได้แต่เฝ้าดู…ไม่อาจ…ยึด…ยื้อ…

แต่ช่วงเวลาเพียงสั้น ๆ
ได้นิรมิตภาพความทรงจำที่สวยงาม
รจนาบทกวีไพเราะกำนัลแก่ผู้คน
ผ่านเธอ…ผู้เป็นที่รักของฉัน

นั่นมิใช่หรือ…คือเรื่องราวที่ฉันนำมาบอกเล่า

๓.
คนดีของฉัน…
บทเพลงบทนั้น…เป็นจริงอยู่เสมอ
ไม่มีวันแก่เฒ่า…ร่วงโรย…
รุ่งโรจน์ อยู่ในโลกฝันอันวิจิตร
เพื่อขับกล่อมเจ้าดอกไม้แห่งความฝัน
ให้ผลิบาน…ส่งกลิ่นหอมจรุง บรรณาการผู้คนรอบข้าง

๔.
คนดีของฉัน…
ฉันเป็นเพียงสายลมตะวันตกที่พัดผ่าน

สายลมจะต้องเดินทาง
นำความอบอุ่นแห่งสนธยากาล มาสู่ใจเธอ

หากเธอเก็บสายลมไว้เพื่อครอบครอง
สายลมที่หยุดเดินทาง จะเหลือคุณค่าใด

๕.
ปล่อยฉันไปเถิดคนดี
แล้วไออุ่นนี้…จะคงอยู่…
เพื่อคอยประโลมใจเธอ…เรื่อยไป

เธอย่อมรับรู้ได้…
ยามสายลมสัมผัสผิวกาย….
ฉันยังอยู่ใกล้ ๆ เธอ..

…
picture : whisper-n-the-wind.deviantart.com

by your harmony..
you lay down your trust.
I’m just a prisoner…

whose tied …
with softly touch..

…
picture : www.shmoo.com

ฉันสดับกวีรสจากเธอผู้เป็นที่รักยิ่ง
ในท่ามท่วงทำนองหวามไหว
แว่วเสียงขับขานราวทิพย์ดุริยางค์
ดื่มด่ำรสถ้อยวรรณพจน์อันไพศาล

หรือนั่นคือน้ำอมฤต
หลั่งชโลมดวงวิญาญาณสงบงันแห่งฉัน
ด้วยความเงียบอันเป็นนิรันดร์
จุมพิศแห่งกวีฝัน
ด้วยความว่างคว้าง..
ตระคองซากร่างล่องลอยไปยังสถานที่แสนไกล…ร้างไร้..

…
picture : www.ljplus.ru